Maj 2026 - biznes na zadanie

Czytam komentarze pod każdym sprawozdaniem. I widzę, że część z was patrzy na te liczby i myśli, że ogarniam to wszystko sam. Że siedzę dwadzieścia godzin dziennie przy klawiaturze i jakimś cudem dowożę.

Nie.

Ale to nie znaczy, że po drugiej stronie jest etat, agencja w centrum miasta i dwadzieścia osób w open space. Tego też nie chcę. Jest siedmiu ludzi, którzy regularnie fakturują moją firmę. Każdy ma własną działalność. Część pracuje ze mną od dziesięciu lat. I bez nich tych liczb by nie było.

Większość freelancerów w 2026 staje przed jedną decyzją: zostać samemu czy rozrosnąć się w agencję. Przeszedłem obie drogi. Obu nie chciałem. Jest trzecia - solo z zespołem. Biznes na zadanie.

Nadal jestem jednoosobową firmą. Sam wystawiam faktury, sam zamykam księgowo każdy miesiąc. Ale wokół mnie pracuje siedmiu przedsiębiorców na umowach B2B. Ja jestem mózgiem. Oni są dowozem. Klient nie kupuje godzin zespołu - kupuje moje myślenie plus dowóz. I za to płaci więcej niż za sam dowóz.

Dlaczego nie etat? Bo etat to obowiązek - pensja co miesiąc niezależnie od tego, czy klient zapłacił. Biuro to koszt stały. Już raz mnie to wciągnęło tak głęboko, że zapomniałem, po co w ogóle założyłem firmę. W modelu na zadanie, kiedy znika duży klient, obcinam godziny współpracownikom. Nikt nie idzie do sądu pracy, bo każdy ma w tym czasie innych klientów. A kiedy chcę wyjechać na trzy tygodnie, mówię „jadę”, i zespół kontynuuje.

Ten model ma jedną brutalną pułapkę. Oddajesz tylko to, co sam już dowiozłeś i opisałeś. Reszta zostaje u ciebie. Moja praca jako szefa własnej firmy to nie kodować i nie projektować - tylko opisywać. Tak dokładnie, żeby zespół mógł powtarzać moje myślenie beze mnie.

Maj zamknąłem na około stu osiemdziesięciu tysiącach złotych brutto. Sam dowiózłbym może trzydzieści procent z tego. Reszta to ich praca pod moim kierunkiem. I to jest cała magia biznesu na zadanie.